In memoriam juf Jansen

Afgelopen zaterdag, 31 augustus, is juf Jansen begraven. 

In mei hebben we het bij een bezoek nog over terugkeer naar school gehad...

Wat is het snel gegaan!

Wat een schok was het in maart 2018, toen bij een onderzoek bleek dat er iets niet goed was. Voor de juf brak een tijd van onderzoeken en kuren aan. Ziekenhuis in, ziekenhuis uit. En dan die uitslagen: wat had het allemaal voor effect gehad. De juf heeft het allemaal, samen met haar man, dapper en biddend gedragen. Ze was te midden van de kuren zelfs bereid tot meedenken en het beantwoorden van vragen over zaken van school. Ze bleef op school betrokken.

Op 9 mei 2019 kreeg de juf een positieve uitslag: het leek erop, dat ze genezen was. De vooruitzichten op een terugkeer op school leken reëler. De juf zou ook best weer willen beginnen. Op school had ze het altijd naar haar zin. En wij wilden de juf wel graag terug. Er waren nog wel bezwaren. De juf had nieuwe knieën nodig en door de kuren was het geheugen van de juf verminderd. Maar toch ….

En toen, op 10 juli, hoorden we: de juf is ongeneeslijk ziek. Onbeschrijfelijk wat er door de juf moet zijn heengegaan. Op school waren we als collega’s verbijsterd. We hadden zo met de juf meegehoopt en meegebeden.

De juf is niet meer. We zullen haar missen. Wat was de juf een fijne, hartelijke collega, vrolijk en opgewekt, zelfs als haar lichaam haar pijn deed. Ze was heerlijk nuchter en een echte doener. “Nu niet meer praten, nu gaan we het doen.” Ze was hulpvaardig naar alle collega’s. “Dat doe ik wel even.” En dan kwam het goed ook. Ze regelde zo’n beetje alles voor onze onderbouw. Ze was ook zo vertrouwd met het kleuterwerk en deed het met zoveel plezier!

Vanaf 1990 heeft de juf op de Brekeldschool gewerkt. Ze was nauwelijks weg te denken. Bij het laatste functioneringsgesprek hebben we het gehad over hoe lang ze nog wilde werken en heb ik (JS) in het verslag van dat gesprek gezegd: “Ik ben nog steeds blij, dat je op de Brekeldschool werkt en hoop dat je dat nog een aantal jaren in gezondheid zal (en mag) blijven doen. (….) Blijf in ieder geval tot ik met pensioen ga!” En dat wilde ze wel.

Het is niet zover gekomen.

Op de begrafenis sprak ds. Janse m.n. over Prediker 3: 14 en 15:

14 Ik weet, dat al wat God doet, dat zal in der eeuwigheid zijn, en er is niet toe te doen, noch is er af te doen; en God doet dat, opdat men vreze voor Zijn aangezicht.

15 Hetgeen geweest is, dat is nu, en wat wezen zal, dat is alrede geweest; en God zoekt het weggedrevene;

 

Narekenen kunnen we God niet. Maar wat een troost is het dat we ook mogen horen, dat Hij wil dat we voor Zijn aangezicht vrezen en dat Hij het weggedrevene zoekt!

 

De HEERE geve dat de man, kinderen, kleinkinderen en ouders van de juf dat mogen ervaren.

En wij ook.

Terug